Afscheid 'Eigen baas'

In dit artikel:

Na dertig jaar als zelfstandig ondernemer beschrijft de auteur het pensioen als iets heel anders dan bij een werknemer: geen ritueel van sleutels inleveren of de laatste werkdag op kantoor, maar een geleidelijke keuze die vooral in het hoofd plaatsvindt. Het permanente "mannetje op mijn schouder" — de innerlijke baas die 24/7 aanspoort om te schrijven, ontwerpen of publiceren — werd jarenlang gewoonte en bron van productiviteit. Tijdens een zomervakantie in de Dordogne (juli 2025) veranderde dat: de drang om te presteren viel weg, inspiratie droogde op en de interne druk voelde voor het eerst beklemmend.

Een pas gepensioneerde vriend raadde aan om echt te stoppen. Die concrete beslissing bracht onverwachte opluchting: de constante verplichting verdween, de innerlijke criticus werd vriendelijker en de auteur kon de dagen ineens zonder werkritueel invullen. Toch bleef er waardering voor het verleden; voortbrengselen zoals artikelen, boeken, een zine en video's worden met plezier herinnerd en gedeeld met lezers. Na een half jaar besluit de schrijver per 1 januari formeel de deur van zijn thuiskantoor voor het laatst te sluiten.

De tekst legt een algemeen gevoelig punt bloot: bij zelfstandig ondernemerschap ontbreekt vaak het duidelijke eindpunt dat loondienst kent, waardoor pensioen meer een mentale omslag is dan een fysieke handeling. De auteur eindigt dankbaar naar zijn publiek en opgelucht over het loslaten van het onafgebroken werken — een keuze die vrijheid teruggeeft zonder spijt over drie decennia creatief ondernemerschap.